เพื่อนพ้องน้องพี่ SRRT ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมายาวนาน(หลายๆโรค หลายๆเหตุการณ์) ...เรายังรอข้อเสนอแนะจากทุกท่านอยู่เสมอ..
วันนี้จะขอแลกเปลี่ยนประสบการณ์ การจัดการเมื่อเกิดการระบาดของโรคไข้ปวดข้อยุงลาย
ผู้ป่วยรายแรกของจังหวัดชุมพรที่รายงานเข้ามาในระบบเมื่อเดือนมีนาคม 2552 จากโรงพยาบาลค่ายเขตอุดมศักดิ์ ต้องขอขอบคุณท่านผู้อำนวยการ หัวหน้าฝ่ายการ(น้องหนู)เจ้าหน้าที่ระบาดวิทยา(น้องเอื้อง) ที่ให้ความสำคัญกับโรคนี้ และส่งข่าวด่วนให้จังหวัด พร้อมทั้งแยกผู้ป่วยเข้าไว้ในห้องพิเศษ ทำทุกวิธีไม่ไห้ผู้ป่วยถูกยุงกัด ลองนึกภาพดูว่าเมื่อเราเป็นพื้นที่สีขาว(ปลอดโรค) แล้วมีผู้ป่วยเข้ามาในพื้นที่ อะไรบ้างที่จะทำให้ผู้อื่นได้รับเชื้อโรคนี้ แล้วเจ็บป่วย ประเด็นแรกคือยุงลายที่มีอยู่ในพื้นที่ ถ้าไม่มียุงไปกัดผู้ป่วยรายนี้ ก็ตัดวงจรการแพร่เชื้อไปได้เลย กิจกรรมตรงนี้ทำได้ตลอดเวลา ทำอย่างไรให้ประชาชนดูแลบ้านเรือน ที่ทำงานของตนเองไม่ให้มีแหล่งเพาะพันธ์ยุง ประเด็นที่สองถ้าห้ามการมียุงไม่ได้ ทำอย่างไม่ให้ผู้ป่วยถูกยุงกัด การแยกผู้ป่วยไว้ในห้องพิเศษ ให้ทายาโลชั่นกันยุงในความถี่ของการทาที่จะป้องกันยุงได้ตลอดเวลา การพ่นเคมีกำจัดยุงที่มีในสถานบริการ เพื่อใม่ให้โรงพยาบาลเป็นแหล่งแพร่โรค การอธิบายให้ผู้ป่วยและญาติเข้าใจประเด็นปัญหาเหล่านี้ จนยอมรับ และมีพฤติกรรมที่ถูกต้องในการช่วยกันป้องกันตนเองไม่ไห้รับเชื้อเข้าสู่ร่างกาย ยากไหม...ยากนะ แต่ถ้าทำได้ ผลลัพธ์จะคุ้มมากๆ และเป็นการแก้ที่ต้นเหตุจริงๆ ใครบ้างทำได้แล้ว ยกมือขึ้น รายนี้ โรงพยาบาลค่ายเขตอุดมศักดิ์ชุมพร... ทำได้แล้ว .. เรา..ให้ห้าดาว...เลย
วันนี้..เวลาน้อย เก็บประเด็นที่เหลือไว้โอกาสต่อไป สัญญาว่าจะมาคุยต่อ
ขอบคุณที่ให้เกียรติ แวะชม